Bergfestival 6 augustus 2005

Ik had me opgegeven als vrijwilliger op Bergfestival, ik weet ook niet waarom... gewoon omdat ik er zin in had denk ik...

Toen ik vrijdagavond aankwam op het festival was er nog niemand, ik was dus weer veel te vroeg... maar dan had ik wel even de tijd om het festivalterrein te gaan bekijken. Mijn eerste indruk was dat het erg klein was, maar die eerste indruk zal iedereen wel gehad hebben... het zag er leuk uit allemaal. Ik was bijna even op het podium gekropen, ik was er toch helemaal alleen, maar dat heb ik dan toch maar niet gedaan, stel je voor dat één van de organisators zou aankomen terwijl ik op dat podium had gestaan hahaha... ik heb toen maar gewoon gewacht op de andere vrijwilligers. Toen één van de organisators er was, kregen we allemaal een Bergfestival-shirt en een crewbandje waarmee we backstage mochten. Vrijdagavond moest ik in de coctailbar werken tot 3 uur 's nachts en blijkbaar zijn coctails ook populair als het regent want hoe meer regen, hoe meer coctails we verkochten. Ondanks de dronken mensen en onverstaanbare dialecten was het wel een erg leuke avond, vooral dan door de leuke pauzes die we telkens net iets langer maakten dan voorzien, haha. Het feest ging daar nog wel even door, maar om 3 uur ben ik gestopt met werken omdat ik het echt niet meer kon aanzien hoe sommige mensen zich aanstelden... kwam vast door de coctails...

Omdat de vrijwilligers om één of andere reden niet op de camping mochten slapen, hadden ze een grote legertent voor ons backstage gezet. Slapen kon je er toch niet door al het lawaai, het waren eerder nachtelijke babbels met de andere medewerkers en liggen op een half opgeblazen luchtmatras op een doorweekte grond in een veel te donkere en koude tent, wachten tot het weer licht werd...

Zaterdagmiddag was echt zenuwslopend. Ik moest werken tot 6 uur 's avonds en ik denk dat ik om de 30 seconden op mijn horloge heb gekeken, die dag bleef maar duren... ik wou dat het avond was! Om 6 uur ben ik dus gestopt met werken en heb naar de optredens van Stash en Sioen gekeken. Stash vond ik een beetje tegenvallen, niet echt speciaal maar ook niet echt slecht en tijdens het optreden van Sioen zat Kane al te veel in m'n gedachten, dus heb ik weinig van het optreden opgevangen eigenlijk, haha. Om 8 uur werd ik ff helemaal gek, ik zag backstage de crew-wagen van Kane toekomen en nee, dan ga ik echt niet van op een afstand staan blijven kijken... ik ben zo snel ik kon de backstage in gelopen, fotootje gemaakt van de crew-wagen en toen kwam er iemand van de Kanecrew naar me toe die vroeg of ik fotografe was. Hmm, nee... gewoon die-hard fan eigenlijk... toen begon die man te lachen dus ik lachte maar mee, ook al weet ik nog altijd niet waarom we aan het lachen waren maargoed. Hij zei nog tegen me dat Kane pas rond half 10 zou aankomen dus dat ik dan nog maar eens moest komen kijken. Toen ben ik maar terug gegaan naar het festivalterrein en opeens stonden Fox en San naast me...

Het werd half 10... Zou ik toch niet heel even gaan kijken of Kane er al is? Nee, op dat moment durfde ik echt niet, zeker niet alleen. Fox zei me dat ik deze kans echt moest grijpen en jaaaa, tuurlijk wou ik dat, maar ik durfde gewoon niet... Wat zou ik moeten zeggen? Ik zou doodzenuwachtig zijn, foute dingen zeggen, helemaal rood worden, misschien wel flauwvallen... Nee, ik durfde echt niet, ook al was dit m'n kans om die droom te laten uitkomen, ik wachtte er al zo lang op... maar ik durfde gewoon nog niet...

Ik wist gewoon dat ik niet zou weten wat te zeggen als ik oog in oog met Dinand, Dennis of Martijn zou staan en ik wou me ook niet belachelijk gaan maken... San zei me toen dat ik hen gewoon moest zeggen wat ik voelde... en toen ben ik toch maar even gaan kijken of het mogelijk was om de vip-tent binnen te sluipen, want daar mocht ik als 'gewone medewerker' niet binnen. Het leek me het beste dat ik het gewoon zou vragen aan één van de organisators of het mogelijk zou zijn om ze héél even te zien... maar toen kreeg ik een wel heel erg boze blik in mijn richting... het was volgens haar een order van Kane dat ze absoluut niet gestoord mochten worden. Ik wil ze helemaal niet storen, ik wil ze gewoon even zien... Maar dat gaat ook niet zeker? Nee dus...

Toen ben ik nog even voor die vip-tent blijven staan, in de hoop dat ze even naar buiten zouden komen, maar dat gebeurde niet... Ik wou niet opgeven, maar ik wou vooral het optreden van Kane niet missen, dus ben ik het festivalterrein nog snel 3 keer afgelopen om Fox, San en de rest terug te vinden, maar die bleken spoorloos te zijn... Ik ben toen maar snel tussen het publiek gekropen en heb nog een goed plaatsje op de vierde rij kunnen bemachtigen. Voor een keertje moest ik geen 4 uur wachten tussen het publiek met bijna geen adem voor het concert begon, want ik stond er nog maar net en er kwam al iemand op het podium om Kane aan te kondigen... Elke noot die ze spelen gaat door merg en been en ze zijn gewoon razend populair, zo beschreef ze het. Kane kwam op het podium, alle die-hards begonnen te gillen en springen... Ze begonnen met het prachtige Go... ik heb gewoon geluisterd, ik had geen zin om te springen of gek te doen, het enige nadeel daarvan was dat ik heel de tijd het haar van een springende fan in m'n gezicht kreeg, dus ben ik maar wat opzij gegaan, voor zover ik opzij kon gaan tenminste... en ik heb genoten van het concert, het was fantastisch! Het toppunt van de avond was voor mij echt wel toen Hold on to the world, Solitary Madness en Damn those eyes elkaar opvolgden... het was een waanzinnig mooi concert, misschien wel het mooiste tot nu toe... Tijdens Rain down on me ben ik helemaal los gegaan, gezongen, gesprongen, gegild, genoten en daarna snel weg gegaan uit het publiek omdat ik zo snel mogelijk backstage wou gaan na het optreden, ik dacht, ze moeten toch van het podium afkomen, dus ik ga ze opwachten. Ik heb eerst langs de zijkant nog van het ongelooflijk mooie Fearless genoten en toen ben ik ze dus gaan opwachten aan het podium... leek me een goed plan, maar ze gingen toen langs de achterkant van het podium de vip-tent binnen...

Toen heb ik al m'n hoop opgegeven en ben ik met tranen in m'n ogen voor die vip-tent gaan wachten in de hoop dat ze even buiten zouden komen, maar dat deden ze dus weer niet... Ik weet niet wat er toen allemaal door me heen ging... woede omdat ik niet binnen mocht van die vrouw aan wie ik het eerder had gevraagd, teleurstelling omdat ik het nu echt zo graag wou, verdriet omdat ik het gevoel had dat het me toch niet meer zou lukken...

Ik denk dat ik ondertussen al een half uur voor die vip-tent stond, toen er een vrouw naar me toe kwam die vroeg wat ik er stond te doen. Ja, wat zeg je dan? Ik heb haar toen verteld wat Kane voor me betekend en dat ik deze kans gewoon wou grijpen om ze te ontmoeten... en blijkbaar is zij dat binnen gaan zeggen tegen iemand, want een tijdje later kwam er één van de medewerkers naar me toe om te zeggen dat ik rustig moest blijven, niet hysterisch doen enzo... en ze nam me mee in de vip-tent. Voor de kleedkamer van Kane stonden al een paar medewerkers te wachten om een glimp van Kane te kunnen opvangen. Ik heb toen een hele tijd gepraat met die andere medewerkers, verteld wat Kane voor me is en heel veel knuffels gekregen van iedereen die zo blij voor me was dat ik op dat moment gewoon voor de kleedkamer van mijn idool stond, dat alleen al was super! Tussen de knuffels en gesprekjes door, zagen we Dinand af en toe in zijn bloot bovenlijf voor het raampje van hun kleedkamer verschijnen, ik werd gek, hahaha...

Ik denk dat het ondertussen al half 3 's nachts ofzo moet geweest zijn toen we de deur van hun kleedkamer zagen opengaan... ok. rustig blijven zei ik tegen mezelf, hahaha. Toen kwam Nico buiten met een halve taart en hebben we allemaal een stuk gekregen... zo lief... hij is toen ff bij ons blijven staan, maar mijn blik was eigenlijk meer gericht naar dat raampje waar Dinand de hele tijd voor stond. Even later kwam Martijn naar buiten en ik ben direct naar hem toe gegaan en heb een tijdje met hem gepraat, foto gemaakt, knuffel en handtekening gekregen... het was ongelooflijk! En ik heb geen foute dingen gezegd en ben niet flauwgevallen... bijna niet te geloven he? Ik had al door het raampje gezien dat Dinand z'n jas aandeed, dus hij zou ook snel naar buiten komen... en jaaaaaaa, de deur van hun kleedkamer ging weer open en Dinand kwam naar buiten met een handdoek op z'n hoofd, hahaha... ik mocht eerst naar hem toe en mocht even met hem praten... en tegen hem heb ik dus wel een heel erg foute zin gezegd whahaha, maar het maakte me allemaal niks uit op dat moment, ik was gewoon té blij. Ik durfde hem niet te knuffellen, dat leek me zo stom overkomen, haha... maar toen hij me dan zelf een knuffel gaf en me 'lieverd' noemde, toen had ik wel even zin om flauw te vallen... het was gewoon ongelooflijk... daarna stormde Dennis nog voorbij, hij heeft me ook snel een handtekening gegeven en een superlieve glimlach... Ik kan het zelf nog niet geloven... IK HEB KANE ONTMOET!!

Tranen van geluk kon ik niet meer bedwingen... ik had net het mooiste moment uit mijn leven meegemaakt... Kane ontmoeten zonder gillende fans en jaloerse blikken rond me... hier had ik zelfs nooit van durven dromen...

Thanx Din, Tijn en Den voor het fantastische concert, lieve knuffels, foto's en handtekeningen... tnx voor alles eigenlijk... gewoon om er te zijn... en Fox en San... tnx om me te pushen, haha... zonder jullie was het me niet gelukt!

Dina